Ένας δικτυακός τόπος αφιερωμένος στο χωριό μας!

Επισκέπτες
 Σήμερα : 26 
 Εχθές : 29 
 Συνολικά : 56331 
21.09.2018, 18:17 Europe/Athens

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"

Το Χωριό μας » Διάφορα » Λογοτεχνικές Ματιές » Το σεριάνι σου στον κόσμο

Το σεριάνι σου στον κόσμο



Πήρες το τραίνο που ‘φευγε στις οκτώ, όχι για την Κατερίνη, αλλά για το πιο μακρινό ταξίδι της ζωής σου....Ταξίδεψες όλη την νύχτα, αποκοιμήθηκες στην κουκέτα σου και το πρωί με συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών περπατούσες στις καταπράσινες λαγκαδιές του Παράδεισου......με το αργόσυρτο βήμα σου, με την γαλήνια ηρεμία του προσώπου σου και με την αγαπημένη σου τραγιάσκα να σε προστατεύει από την πρωινή πάχνη, του πρώτου Παραδείσιου πρωινού σου!

Έφυγες μια μέρα πριν την καταστροφή, να μην δεις, να μην ακούσεις, να μην ζήσεις, αυτό το δολοφονικό πέρασμα της φωτιάς. Πώς άραγε θα το περιέγραφες και πως θα μοιρολογούσες;

Μάνο Ελευθερίου εσύ, ο σεμνός, ο ευγενής, ο λιγομίλητος, ο ποιητής, ο στιχουργός, ο πεζογράφος, ο ραδιοφωνικός παραγωγός, ο ζωγράφος.

Ένας σπουδαίος άνθρωπος που σφράγισε το Ελληνικό τραγούδι με τους στίχους του, την πεζογραφία και την αρθρογραφία με τον λόγο του! Ο αεικίνητος έφηβος που έγραφε και εικονογραφούσε παιδικά παραμύθια, που έφτιαχνε κολάζ, που δικαίωσε τον πατριώτη του Μάρκο Βαμβακάρη, που έγραψε 4 τόμους για την Ερμούπολη του 20ου αιώνα και το Μουσικό της Θέατρο. Που τιμήθηκε το 2005 από την Ακαδημία Αθηνών με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για «τον καιρό των Χρυσανθέμων».

Για τα τόσα άλλα που έγραψε, που έφτιαξε, που πρόσφερε, που μας δίδαξε, με την μετριοφροσύνη του και την απλότητά του, όλα αυτά τα χρόνια!

Με ψυχή γεμάτη καλοσύνη, άξιος και σοφός δάσκαλος, με την ποιητική του αξία να αγγίζει πολλές φορές την τελειότητα!

Με την τέχνη του να δένει αρμονικά με την βαθύτητα της ψυχής του και τις πολλές αρετές του σε όλο του το έργο. Τα τραγούδια του σημάδεψαν την ιστορία και την εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού για πάνω από 50 χρόνια. Μελοποιήθηκαν από τους μεγαλύτερους συνθέτες και τραγουδήθηκαν από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του Ελληνικού Πενταγράμμου.

Κι όμως όταν συζητούσε, ποτέ δεν παραδέχθηκε την αξία του, ούτε ότι κατείχε μια σημαντική θέση ανάμεσα στους καλύτερους. Με απλά και συνετά λόγια, χωρίς φανφάρες και εγωισμούς, γήινος και ανθρώπινος, σε ταξίδευε σε άλλους χρόνους, σε άλλους τόπους και σ’ άλλους καιρούς.

Θεωρούσε εαυτόν κατώτερο των πολλών. Όλους τους έβλεπε μεγαλύτερους, με την σεμνότητα που διακρίνει τους μεγάλους! Έμφυτα σεμνός, έμφυτα μεγάλος!

Ο άνθρωπος που έβαλε στα χείλη μας σημαντικά τραγούδια όπως: το τραίνο φεύγει στις οκτώ, τα Μαλαματένια λόγια, θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τη θητεία, την μαρκίζα, την δίκοπη ζωή, ποιος τη ζωή μου, τα παραπονεμένα λόγια, του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια, στην Σμύρνη και στο Αιβαλί, τον Άγιο Φεβρουάριο και εκατοντάδες άλλα, που με την βοήθεια του φίλου του και συνθέτη Σπύρου Κουρκουνάκη συγκέντρωσε σε ένα τόμο 530 σελίδων με τίτλο «Τα λόγια και τα χρόνια» που εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο τον Νοέμβριο του 2013.

Σχεδόν όλη του η ποίηση, στις σελίδες αυτού του τόμου, χρονολογικά δοσμένη από το 1963 έως το 2013.

Στον πρόλογό του ευχαριστεί όλους ανεξαιρέτως, τους συνθέτες που έδωσαν φτερά στους στίχους του για να πετάξουν και στους ερμηνευτές που τους χάρισαν την ψυχή τους!

Πολλές αγάπες αγιασμένες και μικρές κι άλλες που μείνανε στον κόσμο κολασμένες

Σαν καραμέλες μεσ’ το στόμα μας πικρές, μας ταξιδεύουν κάθε βράδυ στοιχειωμένες.

Παραγωγός στον 9,84 σταθμό της Αθήνας δεν έβαζε ποτέ δικά του τραγούδια να ακουστούν, όσο κι αν του το ζητούσαν οι ακροατές και οι συνεργάτες του.

Την προηγούμενη Κυριακή του θανάτου του παραδόξως έβαλε και δικά του τραγούδια, με πρώτο το: «Για κάποιον μεσ’ τον κόσμο είν’ αργά», την Πέμπτη έμπαινε στο νοσοκομείο Σωτηρία...Οι άγγελοι τον κάλεσαν πιο γρήγορα κοντά τους!

-Δεν κοίταζα τους έρωτες, έλεγε γιατί αν τους κοίταζα, δεν ξέρω τι θα είχα γράψει, απ’ όσα έγραψα.....

-Τι είναι η αγάπη δάσκαλε;

-Ο ασπασμός των Αγγέλων στ’ άστρα.

-Δεν υπήρξα ερωτικός στιχουργός όπως ο Πάριος, στους στίχους μου όμως ο έρωτας καλυμμένος κρύβεται πάντα μέσα τους, χωρίς να καταλαβαίνεις που απευθύνεται.

-Δεν φανέρωσα ποτέ τα αισθήματα που βίωσα στον έρωτα και στον χωρισμό, τα διοχέτευσα μέσα στα τραγούδια μου. Όμως να ξέρεις και τα δύο είναι αφορμές για να γράψεις και τα δύο προκαλούν ένταση χαράς και πόνου!

-Εμείς οι ποιητές να ξέρεις, έχουμε για συντροφιά τα σημεία στίξης, το χαρτί και τις λέξεις που μας κρατούν παντοτινούς τους υπηρέτες, διώχνοντας με τρόπο εγωιστικό τους ανθρώπους από κοντά μας..........

-Τα πηγαίνετε καλά με την μοναξιά;

Η μοναξιά δεν είναι ότι καλύτερο, χρειάζεται να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, στις μικρές και μεγάλες χαρές, στις καταστροφές και στην αρρώστια, είναι όλα μαζί τα φαρμακεία και τα φάρμακα του κόσμου!

-Θαύμαζα πάντα στα νοσοκομεία τις γυναίκες των άλλων ασθενών, πως τους περιποιόταν, έτρεχαν στο σπίτι, έφερναν φαγητό και καθαρά ρούχα, τους έπλεναν, τους τάιζαν, τους φρόντιζαν, σωστές ηρωίδες, τότε ομολογώ πως τους ζήλευα.........

-Στα χέρια όμως αυτού του κόσμου, του αχάριστου που ζούμε σήμερα, ο ποιητής χάνει τις δυνάμεις του, μαραίνεται, δεν έχει πια την ποίηση σαν όπλο, άλλωστε τι να σώσει και τι να πει; Θέλω όμως να πιστεύω ότι έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι σε τούτο τον κόσμο για να τον ομορφύνω λίγο.........

Ο γλυκύτατος ογδοντάρης έφηβος με τις καλοκαιρινές και χειμωνιάτικες τραγιάσκες του, που δεν αποχωριζόταν σχεδόν ποτέ, έλεγε τα τελευταία χρόνια:

-Τα γηρατειά δεν πρέπει να τα φοβάσαι γιατί φέρνουν μαζί τους την σοφία τόσων χρόνων, έτσι κι εγώ δεν φοβάμαι τον θάνατο, κλείνω όμως την πόρτα μου να μην μπουν οι αρρώστιες που δυστυχώς μας φέρνουν πόνο...Όμως αυτές μας ξεγελούν και μπαίνουν πάντα πονηρά απ’ το παράθυρο!

Γεννημένος στην Σύρο το 1938 με πατέρα καπετάνιο, που λόγω πολέμου τον γνώρισε στα επτά του χρόνια, πέρασε όλη την δυστυχία του πολέμου, μαζί με μια μάνα που πουλούσε ότι της είχε απομείνει προκειμένου να επιβιώσουν........Παρακολούθησε και σπούδασε θέατρο μα ο Άγγελος Τερζάκης ήταν αυτός που τον παρέσυρε στον γραπτό λόγο και στην ποίηση. Γράφει τους πρώτους του στίχους κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στα Γιάννενα. Πολλά μείνανε για χρόνια στο συρτάρι γιατί τα θεωρούσε ασήμαντα. Τα περισσότερα όμως ευτυχώς πήραν τον σωστό δρόμο και του χάρισαν διακρίσεις και αναγνώριση.

-Έχω πολλούς, αμέτρητους στίχους που δεν τους κρύβω πια στο συρτάρι μου, τους αφήνω στοιβαγμένους επάνω στο γραφείο μου και σε όποιον αρέσουν τους χαρίζω......

Όπως χάρισε 42.000 τόμους στην βιβλιοθήκη της πατρίδας του, στην Ερμούπολη και άλλους χίλιους στην Αστυπάλαια. Τον τελευταίο καιρό έκλεινε σε κούτες και πρόσφερε, ότι πολύτιμο σε τόμους και αντικείμενα στόλιζαν το σπίτι του, που σημειωτέον έμενε με ενοίκιο. Ζούσε με την σύνταξη των 600 € που αν και ήταν περικομμένη ήταν μεγαλύτερη από εκείνη των 350 € που έπαιρναν κάποιοι φίλοι του, όπως έλεγε. Όσο για τα χρήματα που του απέδιδαν, από τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών του, δεν ήθελε ούτε να το συζητά, ήταν χρήματα ντροπής και όχι αμοιβής!

Στις 22 Ιουλίου του 2018 η χώρα ορφάνεψε από μία άλλη σπουδαία προσωπικότητα, από τον πολυπράγμονα και πολυδιάστατο γέροντα με το διαπεραστικό χιούμορ και την θαυμαστή οξύνοια του μυαλού του. Δύσκολο για τον καθένα να χωρέσει την προσφορά του σε μερικές αράδες λέξεων, δύσκολο να υμνήσεις την ποίηση και το συγγραφικό του έργο, μα πάνω απ’ όλα δύσκολο να πιστέψεις πως δεν θα τον ξαναδείς ζωντανό και πράο κάποιες βραδινές ώρες στην οθόνη του σπιτιού σου, μ’ εκείνο το χαρακτηριστικό αθώο μειδίαμα στα χείλη, και το χαμηλωμένο βλέμμα των ματιών του!

-Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα, που μένεις, που κοιμάσαι και που ζεις

κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα, δεν έχεις κάτι για να μου πεις.

1977 « Κάτω απ’ την μαρκίζα».

Και πήρες του καιρού τ’ αλφαβητάρι και της αγάπης λόγια φυλακτό

για να βρει πάλι ρίζες το χορτάρι

και πήρες την ελπίδα και την χάρη ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό.

1977 « Δίκοπη ζωή».


Καλό ταξίδι γλυκέ μας γέροντα, καλό ταξίδι Μάνο Ελευθερίου.............


9 Αυγούστου 2018


Φετοκάκη Μαρία



  © 2011 - 2018 vasileoniko.gr

Κατασκευή : Φώτης Φραγκάκης