Ένας δικτυακός τόπος αφιερωμένος στο χωριό μας!

Επισκέπτες
 Σήμερα : 31 
 Εχθές : 36 
 Συνολικά : 82228 
08.08.2020, 17:02 Europe/Athens
Γιορτάζουν

Το Χωριό μας » Διάφορα » Λογοτεχνικές Ματιές » Στο ποιητικό σου σύμπαν

Στο ποιητικό σου σύμπαν

Κική Δημουλά



Στο τέλος της τελευταίας επί γης διαδρομής σου, καθώς άφωνα και αποφασιστικά κατέβαινες στα υγρά υπόγεια του άλλου κόσμου, θα πρέπει να σε κυρίεψε μία έκπληξη. Τόσοι ίσκιοι ανθρώπων που παραταγμένοι δεξιά και αριστερά της μακαρίας οδού, περίμεναν υπομονετικά να σε υποδεχθούν, γνωστοί και άγνωστοι, προσφιλείς και μη. Υποκλίθηκαν πιστεύω στο πέρασμά σου στην αιωνιότητα κι εσύ φαντάζομαι, με μια κλίση του κεφαλιού σου ανταπέδωσες, προχωρώντας προς την έξοδο και το φως! Προς τον Άθω σου.

«Χαίρε ποτέ», θα ακούστηκε να λέει και πάλι η βραχνή φωνή σου, που δημιούργησε στον χώρο νομίζω, μια ατμόσφαιρα εσωτερικών, ακατέργαστων δονήσεων, όπως έγραφες…Εσύ η ποιήτρια που εξύμνησε την απώλεια!

-«Χαίρε ποτέ», η συλλογή ποιημάτων σου, που χαρακτηρίζεται από την σπαρακτικότητα του προσωπικού σου θρήνου και από την ανυπέρβλητη λήθη της σκιάς του θανάτου.

-Καλό ταξίδι στ’ όνειρο, εκεί που κι ο θάνατος βρίσκει λύσεις…..

Δεν θα μας μιλάς, ούτε θα γράφεις γι’ αυτόν, αφού τώρα πια θα ζεις κοντά του και θα τον κουμαντάρεις…….

-Ο θάνατος με αχρήστευσε έλεγες, ήταν μια επινόηση της μοίρας!

Η μνήμη όμως συντηρεί έλεγες και μιλώντας για τον Άθω:

- Έζησα με ένα ποιητή, αλλά τον έχασα. Ανώτερες σπουδές ήταν η μακρά ζωή μου κοντά του! Γι’ αυτό και η ποίησή της αποτελείται από μικρές τραγωδίες, ναυάγια έρωτα, θανάτου και φθοράς. Το κουδούνι του σπιτιού της έγραφε Άθως Δημουλάς, δεν το άλλαξε ποτέ!

Όσο δεν ζεις να μ’ αγαπάς, διότι νέα σου δεν έχω

κι όμως μια ανεξακρίβωτη στιγμή, σε εξακριβώνω μέσα μου!

-Η ποίηση πρέπει να σε μαγέψει, η μαγεία είναι ίσως το κριτήριο της αξίας της. Είναι ένα σήμερα, που ελπίζει ότι θα είναι κι ένα αύριο!

-Η ποίηση είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα, είτε ως προδομένα.

Δίνουν ικανοποίηση στις παρομοιώσεις, σαν ένα μείγμα από εύγευστα δηλητήρια, μέσα σε δελεαστικά ποτήρια! Γιατί η λογική σαγηνεύεται από την μαγεία και εκπορθείται!

-Δεν έχω ποτέ το θέμα στο μυαλό μου όταν ξεκινάω να γράφω ένα ποίημα, με πηγαίνουν οι λέξεις, που προθυμοποιούνται να εμφανισθούν εμπρός μου. Και σεβόταν πραγματικά τις λέξεις!

Θεωρούσε τον έρωτα ανυπεράσπιστου γένους, ούτε θηλυκού, ούτε αρσενικού.

- Έγραψα για τον έρωτα, σαν απόσταγμα εμπειρίας και ζωής, γιατί τον έζησα αληθινά! Γι’ αυτό και θρήνησα τον θάνατό του!

Στο πορτρέτο του άνδρα της στο σαλόνι, άπειρες φορές κατέθετε τον καθημερινό κόπο, την ανασφάλεια, τα καλά και τα κακά της κάθε μέρας.

-Κάθε φωτογραφία και η πιο ταπεινή, είναι η παρουσία μιας απουσίας, είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της μνήμης μας. Το πεπρωμένο όμως, είναι σκληρότερο από κάθε ανώτερη δύναμη, γι’ αυτό και το φοβόταν.

-Με ρωτούν αν πιστεύω στην άλλη ζωή…….

-Πως να πω ναι, έτσι στα τυφλά, χωρίς να δω ένα προσπέκτους, να συγκρίνω τιμές, αντιπαλότητες, μίση, χωρίς να σταθμίσω πόση ελευθερία φαντασίας μου αναλογεί………

Βασιλική Ράδου του Χρήστου και της Ελένης, γεννηθείσα τον Ιούνιο του 1931 και θανούσα στις 22 Φεβρουαρίου του 2020. Σύζυγος Άθου Δημουλά, τον οποίον έχασε το 1985……

-Χρειάζομαι περισσότερο χρόνο να ζήσω! Δεν μου αρέσει ο θάνατος, δεν θέλω να πεθάνω, ούτε μ’ αρέσει να σκέπτομαι πως θέλει να με πάρει, γριά, άσχημη και ανόητη……Φοβάμαι όμως περισσότερο μην σηκωθώ μια μέρα και δεν θυμάμαι ποια είμαι ή τι είναι ποίηση……..

Έμεινε δοσμένη σε μια καθημερινότητα, που τίποτα δεν την άλλαζε τόσα χρόνια, ούτε η ποίηση όπως εξομολογείται……Ούτε όμως κι αυτή η κακή συνήθεια του καπνίσματος, που ταλαιπωρούσε τα πνευμόνια της για χρόνια. Ένα τσιγάρο σφηνωμένο στα δάκτυλά της, με τα δακτυλίδια καπνού, θυμίαμα προς τον ουρανό!

-Έκανα ζωή κοινού ανθρώπου, όση φήμη κι αν απέκτησα, όσα ποιήματα κι αν έγραψα, όσα σκαλοπάτια κι αν ανέβηκα.

-Έμεινα για πάντα η μάνα για τα δυο παιδιά μου, η γιαγιά για τα τρία εγγόνια μου και η Βασιλική ο εαυτός μου! Ένα φορτίο περίπλοκου βίου και μια ζωή, που αγαπούσε να κινείται στο περιθώριο.

Δεκαεπτά ποιητικές συλλογές και αρκετά πεζά. Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της ποίησης, τιμημένη με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, με το Ευρωπαϊκό βραβείο λογοτεχνίας, με το Μέγα κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας. Έχει ακόμα προταθεί για το βραβείο Νόμπελ

Μέρες Μαγιού, μέρες που τιμάμε την μητέρα, λίγες γραμμές από ποιήματα της αφιερωμένα σε όλες τις μητέρες:

Γράψε ότι κλαίω για τις μητέρες, τις πιο παλιές μητέρες μου, τις λεπτές, τις όμορφες των παραθύρων ερωμένες, αρπίστριες, του αγναντέματος, που τις επήρε ο θάνατος κι αυτές, μακροημερεύουν μητρικές σε σαλονιού φωτογραφίες και σε κεντήματα……….

Άλλη ζωή για μένα σημαίνει μόνο τούτο: Παιδί χρονιάρικο να είμαι πάλι, που δεν καλοπερπατάω ακόμα, να τρικλίζω, να πέφτω και να σηκώνομαι, γαντζωμένο στην ίδια φούστα, αυτής εδώ της ίδιας μητρικής ζωής μου που γνώρισα……….

Μνημόσυνο στην μητέρα της: Κύριε σου έφερα πρόσφορο, για την Ελένη ενδιαφέρομαι, ήταν κάποτε η μάνα μου.

Να στην δείξω μην την μπερδέψεις…… Είναι εκείνη η συρμάτινη φουρκέτα, Δες την καλά. Κοίτα μην μου αγιάσεις ξένη μάνα και γίνει η στοργική ορφάνια μου μετά από τόσα χρόνια, μητριά μου!!!!!

-Εμπρός, εμπρός μ’ ακούτε; Να ξαναπατήσω το μηδέν; Μ’ ακούτε τώρα; Μου δίνετε σας παρακαλώ την μαμά μου.

-Τι αριθμό πήρα; Τον ουρανό, αυτόν μου έχουν δώσει!

Δεν είναι εκεί; Μπορώ να φωνάξω ένα μήνυμα; Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της…. Είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ μικρό παιδί κατουρημένο-μούσκεμα κι ο φόβος ως απάνω κι ακόμα να στεγνώσει……….Να ‘ρθει να τον αλλάξει!!!!!

Στην μνήμη της απώλειάς της!

Ας κρατήσουμε λίγο από την ευαισθησία της, την έχουμε πραγματικά ανάγκη. Ίσως τώρα να συζητάει με τις δικές μας μητέρες και να τις καθησυχάζει για μας! Στην ιερή προσφορά σας μανούλες!


11 Απριλίου 2020


Φετοκάκη Μαρία



  © 2011 - 2020 vasileoniko.gr
Κατασκευή : Φώτης Φραγκάκης