Ένας δικτυακός τόπος αφιερωμένος στο χωριό μας!

Επισκέπτες
 Σήμερα : 35 
 Εχθές : 27 
 Συνολικά : 109047 
16.08.2022, 23:09 Europe/Athens
Γιορτάζουν

Το Χωριό μας » Διάφορα » Λογοτεχνικές Ματιές » Όταν τα παιχνίδια αποκτούν ζωή

Όταν τα παιχνίδια αποκτούν ζωή



Καλησπέρα σε όλους τους φίλους μου, εγώ είμαι ο Πινόκιο, μ’ εκείνη την μεγάλη μύτη που πολύ με δυσκολεύει. Τι λέτε να τα πούμε όλοι μαζί;
Να τα πούμε; Να τα πούμε φώναξαν όλα μαζί!
Κοντεύουν μεσάνυχτα, τα παιδιά μαζεύτηκαν από νωρίς στα σπίτια τους. Όλη μέρα από σπίτι σε σπίτι, ως το απομεσήμερο που γύρισαν κατάκοπα!
-Κι εμείς δεν είπαμε τα κάλαντα ακόμα σε κανένα……δεν είναι κρίμα; Αύριο φεύγει ο παλιός χρόνος και έρχεται ο νέος!
-Κοιτάξτε όμως τώρα δεν υπάρχει κανείς στο Μουσείο, πριν λίγο έφυγαν και οι τελευταίοι επισκέπτες.
-Θυμάσαι από πότε είμαστε σ’ αυτό το ωραίο, λαμπερό Μουσείο;
Πόσα χρόνια πέρασαν αλήθεια, από εκείνη την υπέροχη μέρα, που μας συγκέντρωσαν όλους εδώ; Που είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο, σε κούτες και κιβώτια. Όμως τώρα στολισμένα, άλλα σε προθήκες και άλλα πάνω σε μεγάλα τραπέζια, καμαρώνουμε περήφανα για την καλή μας τύχη!
-Που θα βρίσκαμε τέτοια παρέα φίλε μου; Πήραμε ποτέ παρουσίες; Είμαστε χιλιάδες; Έχουμε αλήθεια απουσιολόγιο, κρατά κανείς μας λογαριασμό; Έχουμε κι άλλα πολλά στα υπόγεια που κάποτε θα βγουν!
-Ακόμα κι εκείνα τα ξύλινα στρατιωτάκια, είχαν χρόνια να ξεμουδιάσουν.
-Ένα δύο, ένα δυό και το εμπρός μαρς, δεν ξανακούστηκε ποτέ! Ακινησία!
-Κοίτα και τα ναυτάκια, με τα άσπρα και τα μπλε τους ρούχα πως παρατάχθηκαν, προσμένοντας το βροντερό πρόσταγμα του καπετάνιου τους! Και λίγο πιο κάτω, οι πράσινοι στρατιώτες που ετοιμάζονται, για την πιο φανταστική περιπετειώδη μάχη τους στα χαρακώματα...
Κάστρα και πολιορκητές, από χρωματιστά τουβλάκια lego κι ένα πλήθος επιτραπέζια παιχνίδια, που περιμένουν ένα χεράκι να τα ενεργοποιήσει...
-Για κοίταξε όμως κι εκείνα τα υπέροχα τρικάταρτα σκαριά, που χρόνια τώρα στερήθηκαν την αύρα της θάλασσας και την αλμύρα του νερού της στις καρίνες τους, πώς να νοιώθουν άραγε; Μόνο η γαλανόλευκη απέμεινε να κυματίζει στην πρύμνη τους! Οι μηχανές τους βουβές στον χρόνο και τα γερά πανιά τους, λες και αντέχουν σε όλους τους καιρούς που φυσούν, την ώρα που ανοιγοκλείνουν οι ηλεκτρικές πόρτες του Μουσείου!
-Το όμορφο ξύλινο αλογάκι με τις ρόδες στην βάση του, το βλέπεις;
Τα παιδιά το πάνε πέρα δώθε και το κάνουν να χαίρεται!
-Κοίτα πάνω από τα κεφάλια μας, πόσες μαριονέτες μας κοιτούν αφ’ υψηλού, κρεμασμένες από το ταβάνι στα γερά σχοινιά τους! Κάποτε έβγαζαν γερό μεροκάματο, σε παιδικές θεατρικές σκηνές τρελαίνοντας τα παιδιά με το νάζι τους!
-Λίγο πιο εκεί οι φανταχτερές φιγούρες του Καραγκιόζη στον τοίχο, μας θυμίζουν όλους εκείνους τους τρανούς, λατρεμένους καραγκιοζοπαίχτες, με τις πολλές και διαφορετικές φωνές τους, που συγκέντρωναν μικρούς και μεγάλους, στην μεταπολεμική τέχνη της μεγάλης οθόνης, σε μικρογραφία!
-Κοίτα για λίγο στο διπλανό δωμάτιο, ένα σταματημένο τρενάκι πάνω στις γυαλιστερές ράγες του, αναπολεί τα ταξίδια του στον χρόνο...
Βουνά, λαγκάδια, τούνελ, γέφυρες και υπόγειες διαδρομές. Όλα τα θυμάται και μονολογεί... Γιατί άραγε τόση απραξία, χάθηκε ο κόσμος να μου χαρίσουν λίγες μπαταρίες, για να κινηθώ και πάλι, ν’ ανάψω τα φώτα πορείας μου και να ταξιδέψω στο άγνωστο μέλλον μου;
-Ένας μικρός σκυλάκος σωστό λουκάνικο, παρακολουθεί τις συζητήσεις όλων και τους εξηγεί χαριτωμένα, πόσο τυχερά είναι όλα τους, που δεν πετάχτηκαν σε κάποιο βρώμικο κάδο σκουπιδιών, όταν τα παιδιά μεγάλωσαν και δεν έπαιζαν πια μαζί τους!
-Κι εγώ δεν γαυγίζω πιά, αλλά τι μ’ αυτό, ζω σ’ ένα υπέροχο Μουσείο και δεν κινδυνεύω……
-Κάποιες πλουμιστές κουκλίτσες με το γλυκό χαμόγελό τους και τα κερασένια χειλάκια τους, κοιτούν με καμάρι τις φορεσιές τους!
-Τι κρίμα αλήθεια να μην μπορούμε να πάμε απόψε σε κάποιο χορό, σε κάποια γιορτή; Να υποδεχθούμε κι εμείς την νέα χρονιά, να χορέψουμε και να γνωριστούμε!
-Μα φίλη μου δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα, έξω το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα. Η αυλή, τα πεζοδρόμια είναι κατάλευκα κι εμείς αγαπημένη μου, μη το ξεχνάς, δεν μάθαμε ποτέ να περπατάμε. Μια ζωή κουρνιάζαμε στις ζεστές αγκαλιές των μικρών μας φίλων, θυμάσαι;
-Έξω στην ήρεμη κρύα νύχτα, το χιόνι εξακολουθεί να πέφτει ασταμάτητα!
Κάθε νιφάδα και μια ψυχούλα που πέφτοντας αγκαλιάζει σφιχτά την προηγούμενη
-Όλα άσπρισαν και η καταχνιά θόλωσε τα τζάμια κι όμως η θαλπωρή θέλει να βγει να παίξει με το χιόνι! Αντίθετες επιθυμίες, η μία λαχταρά την τύχη της άλλης!
-Γεια σας ήρθα κι εγώ, ακούστηκε μια φωνή από το μεγάλο παράθυρο του κήπου. Μια κόκκινη φωτεινή μπαλίτσα χτύπησε βιαστικά το τζάμι και δυο μεγάλα περήφανα κέρατα φάνηκαν πίσω της. Ο Ρούντολφ, ο Ρούντολφ φώναξαν όλα μαζί τα παιχνίδια. Ήρθε ο Άγιος Βασίλης να μας ευχηθεί!
-Λέτε να μείνει για λίγο μαζί μας, λέτε να μας έφερε κι εμάς δώρα;
Πριν ολοκληρώσουμε την σκέψη μας, είδαμε το κόκκινο φωτάκι να απομακρύνεται, ο Άγιος απόψε έχει πολύ δουλειά κι εμείς όλοι εδώ μέσα ξέρει ότι ζούμε σ’ ένα υπέροχο χώρο, συντροφευμένα και ότι πραγματικά δεν μας λείπει τίποτα.
Όμως πιστεύουμε ότι όλα τα παιχνίδια ζουν την δική τους μοναχική ζωή, όταν δεν έχουν κοντά τους παιδιά! Αυτό είναι αλήθεια, αλλά εδώ ο χρόνος περνά τόσο ωραία, όλες τις μέρες του χρόνου. Το Μουσείο είναι πάντα γεμάτο από μικρούς επισκέπτες και οι παιδικές φωνούλες δεν σταματούν ν’ ακούγονται! Κι όλα αυτά χάρις στην κ. Μαρία Αργυριάδη τον άνθρωπο που παθιάστηκε με το παιδικό παιχνίδι και την ιστορία του. Και βέβαια την δεύτερη ευκαιρία που τους δόθηκε να ζήσουν αξιοπρεπώς, σ’ ένα ακόμα φοβερό καστρόσπιτο του 1900, που αγναντεύει την Φαληρική θάλασσα!
Σ’ ένα ακόμα εμβληματικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη!
Καλή χρονιά σε όλους και ιδιαίτερα στους μικρούς αναγνώστες φίλους μας! Και βέβαια σε όλα τα όμορφα παιχνίδια του Μουσείου!


15 Δεκεμβρίου 2021


Μαρία Φετοκάκη



  © 2011 - 2022 vasileoniko.gr
Κατασκευή : Φώτης Φραγκάκης