Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω
Έλεγα πάντα στις φίλες μου, ότι δεν ζηλεύω και το εννοούσα. Πίστευα ότι τα πλούτη ανήκουν σε όσους μόχθησαν να τα αποκτήσουν, αν και δεν ήταν πάντα έτσι, αφού υπήρχαν άνθρωποι που τα κληρονόμησαν ή τα απόκτησαν δίχως κόπο. Χαλάλι τους έλεγα, ευνοήθηκαν, το θεωρούσα λογικό και δεν με ενοχλούσε. Υπήρχε όμως κάτι, που άλλαζε την σκέψη μου….. Έπιανα όχι και λίγες φορές τον εαυτό μου, να ζηλεύει τις φίλες μου, που για χρόνια είχαν κοντά τους τις μανούλες τους, να συμπαραστέκονται στις οικογένειές τους! Και τους έλεγα το παράπονο μου, με καλό τρόπο και όχι με ζήλια.
Σίγουρα απ‘ την πλευρά μου, ένοιωθα πως είχα δίκιο να ζηλεύω, αφού είχα χάσει την δική μου μητέρα, πολύ νωρίς, χάνοντας το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, όταν συνέβη. Σηματοδοτήθηκαν τα είκοσι χρόνια μου και χαρακτηρίστηκαν άσχημα, μοναχικά, ένα μελανό σημείο της ζωής μου! Πάντα ο θάνατος φέρνει θλίψη, πόσο μάλλον όταν σε κάνει να νοιώσεις την έλλειψη της στοργής, της αγάπης και της ζεστής αγκαλιάς μιας μητέρας, που θεωρείται αναντικατάστατη παρουσία στην ζωή σου! Η απουσία της με πλήγωσε βαθιά, η εικόνα της σε φωτογραφίες και άλμπουμ αναλλοίωτη μεν, αφηρημένη και απόμακρη δε.
Ένα παιδί είκοσι χρόνων, εκείνη τη δύσκολη εποχή των συνταγματαρχών, του αποπροσανατολισμού της νιότης, του φόβου του πατέρα μου, που ξαφνικά έπρεπε να παίξει διπλό ρόλο, για να μου απαλύνει τον πόνο του χαμού της…. Ήδη πληγωμένος και ο ίδιος, βάφτιζε τον πόνο προσπάθεια, την άγνοια δύναμη, την αγάπη φυλακή, για να με προφυλάξει από το άγνωστο, όπως έλεγε, γιατί το πένθος είχε φέρει φοβερές διαφοροποιήσεις στη ζωή και των δυο μας.
Μαζί με αυτό και την ξεχασμένη ενηλικίωση μου. Ζούσα από εκεί κι ύστερα, με τις αναμνήσεις, που είχαν γίνει η καθημερινή μου παρέα. Ξεκινώντας από το πρώτο και καταλήγοντας στο τελευταίο πονεμένο χάδι του αποχαιρετισμού της. Όπως κι εκείνο το καθημερινό πρωινό φιλί του αποχωρισμού, που έσμιγε με εκείνο της νύχτας, όταν το παραμύθι δεν ξεπερνούσε στην ανάγνωση του, τις 3-4 σελίδες και ο ύπνος είχε ήδη αναλάβει να το συνεχίσει, μέσα στα γλυκά όνειρά μου!
Μια γλυκιά ανάμνηση μου κι αυτή, όταν το τρυφερό χεράκι μου, κούρνιαζε στο δικό της, στις βόλτες μας και το σφικτό κράτημά της, πρόδιδε την προστασία της αγάπης της! Ήταν εργαζόμενη, αγωνίστρια της ζωής, υπομονετική, πολυτάλαντη, υπερήφανη, ικανή και με περίσσια ευγένεια. Προσπαθούσε πάντα να κρατά ισορροπίες και να έχει μια ζεστή επαφή μαζί μου. Έτσι κρατήθηκε μια ήρεμη μητρική σχέση μεταξύ μας, ακόμα και στα χρόνια της εφηβείας μου, που δυστυχώς συνέπεσε με την δική της σοβαρή ασθένεια. Τα ανέμελα παιδικά χρόνια μου όμως τα πέρασα όμορφα, απολαμβάνοντας την αγάπη και των δυο γονιών μου, μιας και δεν είχα αδέλφια να την μοιράζομαι!
Δεν έζησα πλουσιοπάροχα και δεν απαιτούσα επιτακτικά κάτι. Κανείς όμως μεταπολεμικά, δεν είχε κάτι παραπάνω από τα απαραίτητα της επιβίωσής του. Και οι δυο τους, προστάτευαν την παιδική ηλικία μου και η προσφορά τους ήταν ως εκεί που έφθανε το χέρι τους, όπως πάντοτε μου υπενθύμιζαν. Δεν έκαναν εκπτώσεις στην εκπαίδευσή μου.
Πρότυπο είχα τους δασκάλους και τους καθηγητές μου, που ήταν πραγματικά αξιόλογοι άνθρωποι, κυρίες και κύριοι, που φρόντιζαν με αυστηρή διάθεση, να μας μορφώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα! Σκέπτομαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα σημερινά παιδιά, αν η εκπαίδευση είχε αυτούς τους δασκάλους. Αυστηρούς μεν φωτεινούς δε!
Η σκέψη μου όμως με ξαναγυρνά σ’ εκείνη, όταν μεγαλώνοντας, προσπάθησε να με μάθει τα μικρά μυστικά που συνθέτουν την καθημερινότητά μας. Τον σεβασμό στους μεγαλυτέρους μας, την σωστή συμπεριφορά, τους καλούς τρόπους, την ευγένεια, την φιλοξενία, το μαγείρεμα, το σωστό στρώσιμο του τραπεζιού, τα καλοσιδερωμένα ρούχα, λίγο ράψιμο, δυο βελόνες στις μασχάλες για πλέξιμο, πως να ράβω το στρίφωμά μου, που από απροσεξία συχνά το ξήλωνα. Μία πιο χοντρή βελόνα για το κέντημα, που πλάι πλάι στον καναπέ κεντούσαμε, συζητώντας τα κρύα βράδια του χειμώνα και τόσα άλλα μικρά, μα απαραίτητα που έπρεπε να μάθω, για το καλύτερο δικό μου αύριο, όπως έλεγε. Και είχε δίκιο, τίποτα από όλα αυτά δεν ξέχασα και χαιρόμουν όταν οι φίλες μου το επικροτούσαν.
Δεν έκανε ποτέ εκπτώσεις στην προσφορά της και ήταν σχεδόν πάντα διαθέσιμη να με βοηθήσει. Η γιαγιά μου και δική της μητέρα, που την υπεραγαπούσε, συχνά μου έλεγε: Κόρη μου το παιδί να ξέρεις ορφανεύει από μάνα. Πόσο δίκιο είχε αλήθεια, τότε που έφυγε από τη ζωή, το εμπέδωσα κι εγώ καλύτερα. Γιατί αληθινά το κάθε παιδί που τίκτετε, πλάθεται και σμιλεύεται στην μήτρα της και είναι σάρκα από την σάρκα της και ψυχή από την ψυχή της, είναι παράλληλα και πηγή ζωής, για όλα τα μικρά και μεγάλα αυτού του κόσμου! Ρόδο αμάραντο δίχως αγκάθια, που δεν σε πονάει και δεν σε πληγώνει!
Με τις ευχές μου σε κάθε μανούλα, να είναι γερή, προστατευτική, γλυκιά κι αγαπημένη στην οικογένειά της, ας γιορτάσουμε και αυτόν τον λουλουδιασμένο Μάιο του 2025, όλοι μαζί την γιορτή της!
Καλό μήνα!
13 Απριλίου 2025
Μαρία Φετοκάκη
